Oczywiście do niczego takiego nie doszło, ponieważ biskup o parafii mógł się dowiedzieć wszystkiego, o ile będzie pozytywne. Nasłuchał się, jak jest wspaniale, zjadł kolację i ubogacony wrócił do siebie.

Niedługo potem w szkole pojawił się ksiądz, który pytał chłopaków, czy już się dziś onanizowali (o czym pisze Tygodnik: http://tygodnik.onet.pl/1546,1450172,dzial.html). Jestem ciekaw, co do biskupa doszło na jego temat? Jak zareagował? Kto uznał sprawę za błahą i przeniósł jedynie księdza do innego kościoła, gdzie może właśnie teraz trzyma za kolano ulubionego ministranta?

Kościołowi, dla jego dobra, jak najbardziej potrzeba rozmowy.

Z powodu tychże wyjątków trudno generalizować i mówić, że określenie “publicysta katolicki” budzi raczej negatywne skojarzenia. Przyjaciel, z którym podzieliłem się tą refleksją, wyraźnie zaprotestował. Ale skojarzenia te nie biorą się z niczego.

Oglądając nudne jak flaki z olejem “Warto rozmawiać” kilka razy zasnąłem, co raczej mi się nie zdarza, gdy oglądam publicystykę. Wcale się nie dziwię, że publicyści katoliccy nie chcą łatki, jeśli mają być w jednym rzędzie np. z Janem Pospieszalskim.

Łatka, zaszufladkowanie chyba jednak jest. Inaczej w przypadku określenia “watykanista”. Ale to raczej Włosi niż Polacy.

Mam nadzieję, że episkopat i hierarchowie otworzą się na dialog z publicystami, Kościół może na tym jedynie zyskać.