Jeśli chodzi o cuda, to jestem świadkiem, że się zdarzają. Nawet dziś słuchałam opowieści o cudzie. Opowiadała wdowa, matka dorosłych dzieci o tym, ilu trzeba było „przypadków”, żeby spotkała mężczyznę, który cudownie odmienił jej wdowie życie. Życie, które wydawało się jej definitywnie puste i skończone. Trzeba było widzieć blask jej oczu, żeby nie wątpić w ten cud.

Frapuje mnie cud komunikacji. Najpierw tego, że ludzie mają nieodpartą potrzebę wyrażenia siebie, swoich myśli i odczuć. I to nie takiego sobie zwykłego wyrażenia w przestrzeń, ale takiego, które poszukuje słuchacza lub widza. Do tego, żeby potrzeba ekspresji została zaspokojona, niezbędny jest człowiekowi rozumiejący i uważny odbiorca. Ktoś, kto odczytuje komunikat i umie na niego odpowiedzieć. Jak silna musiała być ta potrzeba, skoro wykształcił się język! A nawet niezliczona liczba języków: przede wszystkim mowa i pismo, język gestów, symboli i mitów, muzyki, tańca, rytuału. Ci, którzy mówią tym samym językiem trzymają się razem, bo chcą wymieniać się znakami. Chcą widzieć reakcję na swoje komunikaty i chcą odpowiadać na komunikaty innych.

Jesteśmy do tego tak przyzwyczajeni, że o tym, iż jest to cud przekonujemy się dopiero wtedy, gdy z jakiegoś powodu ten proces ulega zakłóceniu. Ze zdumieniem i bólem towarzyszymy autystycznemu dziecku. Nie możemy uwierzyć, że tak może być, iż nie ma komunikacji. A ile zranienia pociąga za sobą to, że bliska osoba nie chce słuchać ani rozmawiać, bo straciła nadzieję na możliwość porozumienia.

Z drugiej strony, uwielbienie dla ludzi mediów: różnego rodzaju gwiazd kina, sztuki, rozrywki, dziennikarstwa i polityki też związane jest w dużym stopniu z tym, że okazali się oni skuteczni w nadawaniu swoich komunikatów. To ich oglądają i słuchają miliony. I może być to ich jedynym osiągnięciem, ale wystarczającym do tego, żeby byli podziwiani.

Ostatnio byłam świadkiem rozmowy, w której ktoś starał się pomóc osobie raptem dotkniętej ciężką nerwicą. Psychologia jest w miarę zgodna co do tego, że przyczyną nerwicy jest jakiś nie załatwiony konflikt wewnętrzny, jakieś uczucia, których ujawnienie wydaje się tak zagrażające, że zostają stłumione. Można oczywiście leczyć objawy nerwicy, ale najskuteczniejszą metodą jest dotarcie do tego, co jest jej podłożem. Ta osoba z problemem w ogóle nie miała żadnego pomysłu, jaka mogła być przyczyna choroby. Objawy były tak silne, że przeszkadzały w zwykłym, codziennym życiu, ale chory nie umiał nawet dla samego siebie nazwać niczego, co go niepokoiło. Uderzyło mnie to, jakich argumentów używał pomagający: powiedział, że nie można zamykać się w sobie, że mamy język po to, żeby mówić i nazywać, że jest to dar, którego nie wolno odrzucać. Przekonywał, że nawet Bóg ma potrzebę komunikacji i dlatego przemawia do nas tekstami Pisma Świętego. I Pismo Święte pokazuje, że trzeba mówić wszystko: nawet te najstraszniejsze pretensje, gorycz, niewiara człowieka są wyrażone w Psalmach. Ważne jest tylko jedno: żeby nie zerwać komunikacji. Jeśli nie można czegoś powiedzieć nikomu na świecie, to na pewno można Bogu, a więc i sobie samemu.

W tym kontekście warto zwrócić uwagę, że w ostatnich latach, również w związku z rozwojem Internetu, zmienia się rodzaj komunikacji. I nie chodzi o medium, nie to jest najważniejsze, ale o to, że w całym procesie ginie gdzieś zarówno nadawca jak i adresat a pozostają same komunikaty. Człowiek komunikuje się już nie z drugim człowiekiem, ale z komunikatem. Jeszcze wierzymy, że za jakimś tekstem czy obrazem kryje się nadawca, ale coraz mniej nas on interesuje, bo coraz częściej jest całkowicie anonimowy i nie mamy nawet teoretycznej szansy, że go poznamy. To zjawisko narasta i może niepokoić, gdyż może prowadzić do utracenia czegoś ważnego.

Gdyż nadal największym cudem świata pozostają takie zdarzenia jak opisane na początku tego tekstu spotkanie dwojga osób: gdy porozumiewamy się z żywym człowiekiem i za pośrednictwem języka (słowa, gestu, mimiki, dotyku) objawiamy mu siebie i zostajemy przyjęci.