Nie pisałbym już o Karcie Praw Podstawowych. Ale w dyskusji zabrał głos nasz były naczelny o. Stanisław Opiela SJ, który udzielił wywiadu “Gazecie Wyborczej” (tekst ukazał się wczoraj). Warto – jeśli ktoś nie czytał – odnotować. Oto kilka fragmentów:

- Uważam, że biskupi nie powinni doradzać rządowi ani przyjmowania, ani nieprzyjmowania Karty. Nie ma żadnych przeciwwskazań, żeby Kartę przyjąć. Może oprócz racji politycznych czy strategicznych.

(…)

W trakcie wypracowywania Karty Praw Podstawowych wypowiedziała się Komisja Episkopatów Wspólnoty Europejskiej (COMECE) i większość jej uwag została uwzględniona w Karcie. COMECE Kartę zaaprobowało. Co prawda w preambule nie znalazło się odniesienie do Boga, ale Karta zawiera sformułowanie, które można traktować jako odniesienie do duchowości, także chrześcijańskiej.

(…)

Biskupi obawiają się właśnie tego, że sformułowania Karty są ogólne. Ale to, że niektóre kwestie trzeba potem dopracowywać, jest przecież normalne w podstawowym prawodawstwie świeckim. Kościół czy kościoły mogą wtedy wypowiedzieć się jako instytucja religijna czy jako wspólnota wiernych przez usta wierzących parlamentarzystów.

W głosach krytyki pobrzmiewa pragnienie, żeby coś ustanowić raz na zawsze. W polityce tak się nie da. Prawo stanowione ulega zmianie. Aby zapewnić społeczną harmonię, państwo musi się liczyć z różnorodnością postaw swych obywateli. W ten sposób tworzy obywatelom warunki do życia zgodnego z ich systemem wartości. Kościoły zaś mogą tak formować swoich członków, by nie korzystali z prawa, które pozwala – a nie zobowiązuje – do korzystania z niego.

(…)

Obawiam się, że jesteśmy niekonsekwentni, jeśli chodzi o solidarność. Z jednej strony mówimy, że ma być solidarność między członkami Unii – i z niej korzystamy, a z drugiej strony właśnie ze względu na rozdział “Solidarność” nie chcemy podpisywać Karty.

(…)

Kartę trzeba przyjąć, bo Unia Europejska jest oparta na wartościach, które ten dokument wymienia. Jest charakterystyczne, że pierwsze trzy rozdziały są jakby paralelne do trzech haseł rewolucji francuskiej, z tym że zamiast “Fraternite” jest właśnie “Solidarność”. Niby to samo, ale braterstwo jest bardziej personalne, odnosi się do człowieka, a solidarność ma szerszy wymiar. W czasie rewolucji francuskiej chodziło o obywateli francuskich, w Unii chodzi nie tylko o solidarność między jednostkami, ale także między państwami.

Źródło: KATARZYNA WIŚNIEWSKA, JAN TURNAU, “NIECH KOŚCIÓŁ NIE WALCZY Z KARTĄ PRAW”, Gazeta Wyborcza nr 277 z dnia 27/11/2007.