Znalazłem w niedzielę więcej czasu na przejrzenie gazet, zwłaszcza tych, do których sięgam rzadziej; jak się okazuje – w niektórych przypadkach słusznie, w innych – przeciwnie, zostałem pozytywnie zaskoczony.

Najpierw “Życie Warszawy” i artykuł o Donaldzie Tusku, który jako jedyny poseł ze stolicy, nie ma w niej swojego biura – jego biuro poselskie działa w Gdańsku, w Warszawie premierowi służy kancelaria. Nic nadzwyczajnego? Dla “ŻW” to temat dnia!

Fikcyjny problem otrzymuje równie wątpliwe uzasadnienie: teraz warszawiak, który głosował na Tuska, nie ma możliwości się z nim spotkać. “Jeśli ktoś z nich chciałby porozmawiać ze swoim sejmowym reprezentantem, to musi jechać… aż do Gdańska”, piszą autorki Magda Kazikiewicz i Karolina Woźniak.

Cytują Jana Dziedziczaka, rzecznika rządu Jarosława Kaczyńskiego: “Jarosław Kaczyński bywał w swoim biurze średnio co dwa tygodnie. Poza tym pracownik biura codziennie przywoził do kancelarii premiera wszystkie listy i prośby od wyborców”.

Ciekawe, ile osób spotykało się z premierem i przedstawiało mu swoje problemy. Szkoda, że dziennikarki o to nie zapytały. Dowiedzielibyśmy się może, że Kaczyński rozumie zwykłych ludzi z podwórka – to byłby dopiero temat dnia!

W tekście wypowiadają się politolodzy prof. Kazimierz Kik i dr Rafał Chwedoruk. To powód do zastanowienia – dlaczego poważni ludzie tracą czas na niepoważne dyskusje, nadając im tym samym wysoką rangę?

Zresztą, co mają powiedzieć w sprawie, w której nie trzeba mówić nic? Kik: “Otwieranie biura w Warszawie byłoby tylko fikcją. A poza tym podatnicy zostaliby naciągnięci na kolejne koszty, bo to przecież z ich kieszeni opłacane są poselskie biura (…). Uczciwiej jest nie otwierać biura i nie tworzyć fikcyjnych oczekiwań względem wyborców”. Chwedoruk uważa – piszą autorki – że “warszawscy wyborcy nie obrażą się na Tuska za brak biura”. I cytują: “Nie wybaczą jednak premierowi, jeśli nie spełni swoich wyborczych obietnic”.

Na kolejnych stronach “ŻW”, w “Kalejdoskopie” dwustronicowy materiał “Pokolenie iPod2 ma głos”. O tym, że młody Polak – dobrze ubrany i z iPodem2 w kieszeni najpierw PO wybrał, a potem ją odrzuci. Nie czytał partyjnego programu; sam nie wie, czego oczekuje, bo myśli tylko o własnej przyszłości; a zresztą – Platforma jest dla niego zbyt konserwatywna.

Właściwie wszystko mi się nie zgadza. Być może dlatego, że nie mam iPoda! Kolega gej powiedział, że głosuje na PO, bo oni się nie zajmują sprawami jego orientacji seksualnej. Może młodzi nie czytali programów, ale czy robili to starsi?

Młodzi chyba wiedzieli, czego chcą – ich udana przyszłość zależy od tego, czy rząd także się ku niej zwróci. A nie, jak bracia Kaczyńscy – odwróci się od niej, patrząc jedynie w przeszłość i zajmując jej rozliczaniem. Młodzi wybrali zgodnie z własnym interesem.

W tym artykule Marcina Szymaniaka ważna jest pointa – słowa dr. Marka Migalskiego, politologa: “Platforma wkrótce okaże się normalną partią, która nie różni się zbytnio od innych. Zajmie się swoimi sprawami, obsadzaniem stanowisk i w oczach młodych będzie coraz mniej sexy”.

Kuriozalne jest skonfrontowanie wyimaginowanego pokolenia iPod2 z pokoleniem JP2, czego podejmują się redaktorzy „ŻW” w wywiadzie z prof. Pawłem Śpiewakiem. Czy pokolenie iPod2 jest bardziej materialistyczne od pokolenia JP2 – pyta „ŻW”. Śpiewak: „Zdecydowanie”. „Widzi Pan ślady pokolenia JP2?” „Nie widzę (…) Może to nie było pokolenie, tylko wymysł mediów”.

Tak jak iPod2. Ale dlaczego w takim razie socjolog zgodził się porównywać nieistniejące zjawiska?

Na koniec, miło zaskoczyła mnie „POLSKA The Times” swoim dodatkiem „Polska wyborcza” (skądinąd dziwny ten tytuł), a w nim – wywiadem z Janem Krzysztofem Bieleckim. Ciekawa rozmowa z liberałem. Prywatne więzienia? Dlaczego nie.