Po długiej, a w zasadzie w czasie niekończącej się, dyskusji o możliwości odbierania przez Niemców mienia pozostawionego w Polsce, pojawił się w końcu artykuł o problemie, który wcześniej w prasie nie istniał, a zanim zniknie na dobre (bo tekst przeszedł bez echa), warto do niego nawiązać. Chodzi o polskie mienie nad Wilią, o Wilno i Wileńszczyznę, o artykuł z poprzedniego Dużego Formatu (21.01.2008) „Wilno zdobędziemy!” Piotra Głuchowskiego i Marcina Kowalskiego.

„Teresa Subotowicz zaprowadziła nas na podupadłe targowisko. Obrzydliwy barak stoi w samym środku osiedla – na ziemi jej rodziców. Teren jest wart kilkadziesiąt milionów dolarów, ale pani Teresa musi mieszkać w wieżowcu, gdzie żule wciąż podpalają windę” – piszą autorzy o jednej z bohaterów swojego reportażu. „Lista Polaków czekających na zwrot gruntu w samym Wilnie to ponad 7 tysięcy osób. Wokół miasta – kolejne 35 tysięcy. Od 1991 roku, gdy powstała niepodległa Litwa, aż do lata ubiegłego roku ogonek praktycznie stał w miejscu – choć w pozostałych rejonach kraju reprywatyzacja dobiegła końca. Powód jest prosty: do 1939 roku Wileńszczyzna leżała w granicach Polski, więc ponad 90 proc. ziemi należało tu do potomków polskich właścicieli i to im trzeba teraz oddawać stolicę”.

Dlaczego o tym się nie rozmawia? Podskórny konflikt staje się pożywką dla trwałych niechęci i uprzedzeń, które, wyniesione z przeszłości, łączą się z obecnymi i np., jak opowiedział mi niedawno chłopak z ekipy remontowej, strach jechać do dobrze płatnej pracy na Litwę, bo można wrócić bez głowy; „jednego skatowali, drugiemu obcięli głowę” – mówił.

Jak rozwiązać sprawy, które skomplikowała wojna i losy powojenne (przypominają się też odszkodowania dla zabużan)? W jakim stopniu państwo odpowiada za mienie, nieruchomości odebrane właścicielom albo zniszczone kilkadziesiąt lat temu? Często się nad tym zastanawiam. Czy gdybym miał dokumenty potwierdzające własność majątku prapradziadka Józefa albo mieszkania pradziadka Leona, to wystąpiłbym o jego zwrot? Czy przeciwnie – bo chciałbym zachować konsekwencję, broniąc siedziby Akademii Sztuk Pięknych przy Krakowskim Przedmieściu w Warszawie? Jeżeli budynek został odbudowany przez państwo i przez sześćdziesiąt lat służył ASP, czy należy go zwracać trzem córkom przedwojennego właściciela?

Zdaję sobie sprawę z niepodobieństwa poruszanych tu wątków i złożoności spraw. A jeżeli chodzi o kwestie kresowe, to również z faktu, który podkreślają dawni i obecni mieszkańcy tych ziem – że trudno było i jest być Polakiem na kresach, że tam dopiero poznaje się patriotyzm. Jeśli jednak przełożyć powyższe zagadnienia na język ekonomiczno-nieruchomościowy, to nadgorliwcy mogliby uznać, że ziemie i Litwy, i Białorusi, i Ukrainy, od morza do morza należą się Polakom.

Nowy Generał Towarzystwa Jezusowego o. Adolfo Nicolás spotkał się z Benedyktem XVI. O Kongregacji pisaliśmy:

Kongregacja, dziennikarze i Papież
101, czyli o Kongregacji jezuitów jeszcze raz…
Nowy Generał jezuitów

Aby zobaczyć większe zdjęcia… czytaj dalej »

W niedzielę w kościołach czytano list na Dzień Życia Konsekrowanego.

Szczególną formą głoszenia Słowa Bożego jest ewangelizacja przez środki masowego przekazu. W tej działalności specjalizują się takie zgromadzenia, jak pallotyni, pauliści, jezuici, dominikanie, redemptoryści, franciszkanie konwentualni, loretanki, a także paulistki i salwatorianie, którzy do ewangelizacji wykorzystują najnowocześniejsze środki społecznego przekazu, m.in. przez płyty CD i sieć Internetu. Do najbardziej znanych należy Radio Maryja i telewizja TRWAM redemptorystów czy Telewizja Puls franciszkanów konwentualnych, z czasopism np. dominikański miesięcznik “W drodze” czy jezuicki “Przegląd Powszechny”.

Bardzo to miłe! Szkoda, że “PP” nie da się kupić na przykład wychodząc z kościoła.

Dobiegł końca trzeci tydzień naszej Kongregacji, prawie w całości poświęcony pracom w małych grupach nad tematami zgłoszonymi w postulatach, które napłynęły jeszcze przed Kongregacją z różnych części Towarzystwa. Tymczasem nasz Generał miał dwa ważne debiuty. We wtorek (22.01) po raz pierwszy spotkał się z dziennikarzami na konferencji prasowej zorganizowanej w jednej z sal Kurii Generalnej, a w sobotę (26.01) po raz pierwszy jako Generał TJ został przyjęty na audiencji prywatnej u Benedykta XVI.

czytaj dalej »

Tak.

Myślę, że jest to dobry początek. Franz Rosenzwieg w „Gwieździe zbawienia” twierdzi, że na początku wszystkiego było „Tak”. Więc tutaj na wstępie też jest „tak” na dobry początek.

Pytania, na które owo „tak” odpowiada padły w finale dyskusji na temat stosunku Benedykta XVI do Galileusza. Brzmiały one następująco:

1. „Czy Benedykt XVI celowo dobrał przykłady takich opinii współczesnych naukowców, żeby wynikało z nich, iż sądzą oni, że Kościół jest bardziej racjonalny od nauki?”

2. „Czy Benedykt XVI czerpie przyjemność z istnienia takich opinii naukowców?”

czytaj dalej »

W najnowszym “Tygodniku Powszechnym” znaleźć można informację, że jeden z najbardziej znanych polskich teologów Tomasz Węcławski po tym, jak w marcu ubiegłego roku porzucił kapłaństwo, 21 grudnia 2007 r. wystąpił z Kościoła Rzymskokatolickiego. To wiadomość, która porusza.

czytaj dalej »

W zeszły czwartek, 17 stycznia, obchodzony był Dzień Judaizmu w Kościele katolickim. Po Mszy św. w kościele Wszystkich Świętych na placu Grzybowskim, odprawianej przez arcybiskupa Kazimierza Nycza, odbyło się spotkanie, na którym troje przedstawicieli judaizmu i trzech przedstawicieli trzech różnych wyznań chrześcijańskich komentowało werset 1,27 z Księgi Rodzaju. Jako szósty i ostatni mówił katolicki biblista, o. Jerzy Seremak, jezuita.

Słuchałam o świętości słów Boga, o tym, że Pismo Święte jest natchnionym tekstem, literaturą i że czytając je musimy ten fakt uszanować. Dlatego musimy uważnie czytać słowa spisane przez natchnionych autorów i poszukiwać ich sensu w odniesieniu do całości Boskiego komunikatu. Musimy je wciąż na nowo odczytywać. Pismo Święte, święty tekst, nie jest raz na zawsze utrwalony, lecz musi być czytany, żeby w nas drgać. Tak jak symfonia Mozarta staje się muzyką dopiero kiedy jest wykonywana, a jej zapis nutowy, partytura, to jeszcze nie muzyka.

czytaj dalej »

Zachęcony komentarzami do informacji o wyborze naszego nowego Generała postanowiłem napisać trochę więcej. Choć to zadanie niełatwe. Sama Kongregacja jeszcze się nie skończyła. Najbardziej medialne, czyli nasze wewnętrzne dyskusje, spory i głosowania są objęte tajemnicą (i uważam, że słusznie!). O czym zatem pisać by nie mamić czytelników spekulacjami na temat możliwego konfliktu na linii „nasz Generał – Papież (tak niestety zrobił skądinąd poważny TIMES 19.01.2008)?

czytaj dalej »

To jest setny post na Blogu Powszechnym! Napisaliśmy tyle przez niecałe trzy miesiące. A Wy, Czytelnicy, zostawiliście blisko 800 komentarzy! Do tego, napisanych takim językiem, że przyjaciel powiedział mi: “Każdy tak pisze, jakby miała być z tego książka”. Na razie niech będzie blog. Mocny web! Autorom i Czytelnikom życzę przyjemnych chwil spędzonych na Blogu Powszechnym. Autorów piszących mniej, zachęcam do pisania więcej.

Właśnie wróciłam ze spotkania w GW na temat książek „Mała książka o feminizmie” i „Mała książka o demokracji” zaadaptowanych przez Magdalenę Środę do realiów polskich. Oprócz Magdaleny Środy, gośćmi byli Marta Kaszubska (psycholog, była pracownica Centrum Edukacji Obywatelskiej, założycielka stowarzyszenia, które prowadzi świetlicę dla trudnej młodzieży na Pradze), Piotr Laskowski (dyrektor szkoły im. Jacka Kuronia) i Włodzimierz Paszyński (wiceprezydent Warszawy d/s edukacji, wieloletni ceniony nauczyciel i pedagog).

Na pierwszy rzut oka książeczki wydają się urocze i pouczające. Ich udostępnienie i przystosowanie na potrzeby polskiego czytelnika – potrzebne. Nie czytałam ich, więc opieram się tylko na ich omówieniu, twierdzeniu tych, którzy je przeczytali. Na spotkaniu były obecne dziewczynki, które razem z Magdaleną Środą współtworzyły polską wersję, co tworzyło sympatyczną, ciepłą atmosferę. W ogóle spotkanie było miłe, bo wiele osób dobrze się znało. Specjalnie powitane zostały co bardziej znamienite osoby: pani Krzyżanowska, córka Jacka Kuronia, pani Szczuka, pani z wydawnictwa Jacka Santorskiego, prof. Obirek. Dyskusja była niezmiernie poważna: o prawach dziecka, w tym prawach wyborczych, i o obyczaju bicia dzieci w Polsce, a także o wychowaniu obywatelskim i o dyskryminacji kobiet. W sumie, żywa i ciekawa rozmowa w kulturalnym gronie.

czytaj dalej »