powtarzaj wielkie słowa powtarzaj je z uporem
jak ci co szli przez pustynię i ginęli w piasku
a nagrodzą cię za to tym co mają pod ręką
chłostą śmiechu zabójstwem na śmietniku

Pod tym tekstem wielu internautów zaczęło komentować, że Tygodnik jest antykościelny…

> dlaczego wybierać drogę, którą poszedł tygodnik “Ozon”?

- jest to dobre pytanie, zwłaszcza że Ozon zbankrutował. Więc chyba taki profil wbrew pozorom nie znajduje zainteresowania polskich czytelników.

Natomiast jeśli chodzi o dział religijny, to chyba jest tak jak napisałam wyżej – próba ukazania rozmaitości i niejednostronności chrześcijaństwa.

W ten sposób redakcja chce poszerzyć spektrum czytelników i jednocześnie przestać być pismem, które tylko przekonuje przekonanych.

Być może. Zresztą, każda redakcja idzie taką drogą, jaką wybierze. Jeżeli Tygodnik się zmienia, widocznie taka wola kierownictwa. Widać, że tematyka religijna ma obecnie dominować, bo dział krajowy przeniesiono z początku na środek pisma; widać, że redakcja odchyla się w prawo, przez fakt zmiany szefa działu Kraj, dołączenia nowej autorki i zapraszanie publicystów, którzy są uosobieniem idei IV RP. Można rozumieć te intencje, zastanawiam się tylko, dlaczego wybierać drogę, którą poszedł tygodnik “Ozon”?

Druga rzecz dotyczy stylu, w jakim dokonują się zmiany. W Tygodniku tak samo ważna jak treść, była zawsze postawa autorów. Wewnętrzny konflikt naraża na szwank zaufanie czytelników.

Może się mylę, bo w końcu nie siedzę w redakcji – ale odnoszę wrażenie, że redakcja przyjęła po prostu inną taktykę: Jak drukujemy artykuł liberalno-postępowo-heretycki, to obok dla równowagi dajemy inny artykuł kościelno-konserwatywno-ortodoksyjny. W ten sposób redakcja chce poszerzyć spektrum czytelników i jednocześnie przestać być pismem, które tylko przekonuje przekonanych.

Ale nie, nie odbierajcie tego w sensie, że ja bronię Tygodnika. Trudno mi powiedzieć, czy te wszystkie manewry się udadzą.

Istnienie – poza formalnymi strukturami organizacyjnymi „Tygodnika Powszechnego” – honorowego gremium, jakim przez wiele lat był wpisywany do stopki redakcyjnej Zespół, miało dla pisma, jak też i dla osób wchodzących w skład Zespołu duże znaczenie symboliczne i emocjonalne.

(Komunikat wydawcy “Tygodnika Powszechnego”)

Jest taki zwyczaj w niektórych redakcjach, również w naszym PP. Istnieje u nas Zespół Redakcyjny (czyli redaktorzy) i Rada Redakcji (czyli to, co Tygodnik nazwał Zespołem). To ostatnie to, podobnie, raczej gremium honorowe, doradcze.

Ale zmiany w Tygodniku nie sprowadzają się – jak by wynikało z komunikatu – do rozwiązania gremium, które niewiele znaczy, a więc wszystko de facto zostaje bez zmian, a nawet będzie lepiej. Bo np. Krzysztof Kozłowski jeszcze kilka tygodni temu był w stopce wymieniany jako szef działu krajowego. A teraz tłumaczy Gazecie, że nie odnajduje się w redakcji, bo ta skręca w konserwatyzm i wpuszcza na łamy Zdzisława Krasnodębskiego i Andrzeja Zybertowicza. Do tego dochodzi zatrudnienie Elżbiety Isakiewicz.

Redakcja się zmienia i nie jest to tylko tzw. zmiana pokoleniowa. Gdyby tak było, odszedł by też trzy lata młodszy od Kozłowskiego i Haliny Bortnowskiej ks. Adam Boniecki.

Wydawca nie tłumaczy, co stało się z Medalem Św. Jerzego. O odmowie jego przyjęcia przez Wajdów pisała wczoraj Agnieszka Rybak, a dziś Rafał Romanowski.

No więc o co chodzi?
Pewnie są jakieś przepychanki personalne w Tygodniku, ale mam wrażenie, że Rzeczpospolita chce coś ugrać na robieniu smrodku wokół Tygodnika. To chyba wszystko nie jest takie straszne, jak malują.

Swoją drogą od paru lat miałam wrażenie, że Tygodnik redagują starcy, których teksty nieraz drukowane są tam raczej z grzeczności: Było np. parę tekstów pani Hennelowej (którą głęboko szanuję, ale ma ona już swoje lata) formie jak gdyby wcale nie obrobionej przez redakcję. Jednak szacunek dla czcigodnych starców szacunkiem, ale gazetę trzeba redagować porządnie. Nie wiem, czy obecne zmiany będą na lepsze, ale odmłodzenie redakcji jest z pewnością koniecznym posunięciem.

Pozdrawiam!