(Dz 2,14.22-28; 1 P 1,17-21; Łk 24,13-35)

Ludzie ze sobą zaprzyjaźnieni, a cóż dopiero mieszkający pod jednym dachem, z czasem tworzą swój własny język, sposób porozumiewania się. Wystarczy nieznaczne skrzywienie ust, cień uśmiechu, uniesienie brwi, a już wiadomo, o co chodzi. Podobnie jest z Bogiem. Dwaj apostołowie w towarzyszu podróży rozpoznali swojego Nauczyciela w momencie, gdy zaczął podawać im chleb.

Łamał chleb, jako że chleb na Bliskim Wschodzie ma kształt placka. Ta codzienna, zwyczajna czynność sprawiła jednak, że rozmowę, jaką prowadzili w drodze z przypadkowo spotkanym wędrowcem, naraz skojarzyli z najświeższymi, tragicznymi wydarzeniami i to pozwoliło im na nowe spojrzenie na rzeczywistość.

Moment olśnienia trwał jednak krótko, jakby Jezus raz jeszcze przypomniał, że naprawdę szczęśliwi są ci, którzy nie widzieli, a uwierzyli. Następnie przypomniał, że przecież polecił im łamać chleb, jako że przez tę powszednią czynność On sam będzie z apostołami aż do skończenia Świata. Msza, bo o nią przecież chodzi, będzie dla Kościoła, który oto powstaje, sposobem komunikowania się z Chrystusem. Odtąd ci, którzy nie widzieli Chrystusa, ale uwierzyli Jego obietnicy, we mszy będą Go widzieć i słyszeć. Najpierw jednak muszą uwierzyć Jezusowi na słowo.

I jeszcze jeden ważny szczegół. Do pierwszego, można rzec eucharystycznego, mszalnego spotkania Jezusa zmartwychwstałego z apostołami doszło w karczmie. Mówiąc po naszemu, w motelu. Jeśli tak, to jaki ma sens dzielenie rzeczywistości na sacrum i na profanum, na ziemię i niebo, skoro Jezus jest wszędzie, a jak widać, najczęściej tam, gdzie się Go najmniej spodziewamy.

* * *

Niektórzy twierdzą, że jedynie tzw. msza trydencka zasługuje na nazwę mszy i to aż mszy wszechczasów, gdyż widzą w niej najdoskonalszy sposób jej sprawowania. Patrząc jednak na dzisiejszą Ewangelię, trudno byłoby bez popadnięcia w pewien rodzaj pychy taki sąd o mszy podtrzymywać. Msza trydencka i karczma? Nonsens. Ale Jezus i karczma, niekoniecznie nonsens, ale szczęśliwe wydarzenie.