(Wj 34,4b–6.8–9; 2 Kor 13,11–13; J 3,16–18)

Zanim zacznie się myśleć i mówić o Bogu, trzeba się ugryźć w język, gdyż cokolwiek pomyślimy i powiemy, zawsze będzie tego zbyt mało lub zbyt dużo. Nigdy w sam raz, gdyż jest to niemożliwe. Boga nazwać, opisać nie potrafimy, przekracza On przecież nieskończenie wszelkie nasze sposoby poznawania nie tylko Bożej rzeczywistości, ale i opowiadania o niej. Zawodzą nas również wyobraźnia i nasze marzenia. Nic więc w tym dziwnego, że gdy przychodzi nam mówić o Bogu Biblii, żydów i chrześcijan, popadamy w nie lada kłopot. Bóg jest jeden, ale w trzech osobach, jest duchem, ale ma ciało, mówiąc uczenie jest transcendentny i zarazem immanentny. W końcu już nie wiemy, jaki jest ten nasz Bóg. Jeden czy trzech, w niebie mieszka czy na ziemi, człowiekiem jest czy tylko niewidzialnym duchem? Ostatecznie poddajemy się i przestajemy się tym wszystkim przejmować. Być może jest to wyjście nienajgorsze z możliwych, bo przynajmniej zabezpiecza człowieka przed bałwochwalstwem. Pamiętamy przecież owego złotego cielca spod Synaju. Ulepiono go nie dlatego, że Izraelici zrezygnowali z Boga Jahwe, ale dlatego, że chcieli Go jakoś oswoić, dostosować do własnych potrzeb, a przez to upodobnić do innych bogów. Nic dziwnego, że Bóg na taki zabieg nie miał najmniejszej ochoty.

Jeśli więc, odmawiając we mszy Credo, mówimy, że Bóg jest jeden, ale w trzech osobach, że jest Ojciec, Syn i Duch Święty, że w osobie Jezusa są dwie natury, chcemy przez to powiedzieć, że Bóg jest miłością. Miłość przecież jest tam, gdzie jest ktoś, kto siebie oddaje drugiemu, a ten drugi odpowiada na ten dar, darowując siebie, i że takie wzajemne oddanie prowadzi do powstania kogoś trzeciego, kto będzie w sobie nosił owo oddanie i odpowiedź pierwszego i drugiego. To dlatego mistycy, chcąc cokolwiek sensownego powiedzieć o Bogu, układali erotyki, a Paweł apostoł, chcąc ukazać związek zachodzący między Jezusem a Kościołem, mówi o małżeństwie.

* * *

Ta niemożność opisania Boga może męczyć człowieka, a nawet prowadzić do przekonania, że gra niewarta świeczki, a więc zniechęcać i rozczarowywać. Tymczasem owa niemoc jest naszym największym skarbem, gdyż pozwala mieć nadzieję, że to, co przed nami, jest nieskończenie piękniejsze od tego, co już przeżyliśmy. Nasze dążenie do Boga można przyrównać do wspinaczki na wysoka górę. Im wyżej, tym góry coraz mniej, ale za to coraz więcej błękitu i słońca, i coraz wspanialsza panorama tego, co zostało za nami.