Wacław Oszajca SJ: Aż siedemdziesiąt siedem razy 9
XXIV niedziela zwykła (Syr 2,30-28,7; Rz 14,7-9; Mt 18,21-35)
Przebaczać aż siedemdziesiąt siedem razy, czyli w nieskończoność, zawsze, a to dlatego, że tak właśnie postępuje Bóg zawsze przebaczający tym, którzy Go o to proszą. To oczywiste, ale niekoniecznie do końca prawdziwe. W dzisiejszej Ewangelii widzimy jeszcze inny obraz Boga. Jest On kimś, kto nie zważa na wyrządzoną Mu szkodę, ale wszelkimi sposobami stara się zabezpieczyć nas przed nami samymi. Okazuje się bowiem, że moim największym wrogiem jestem ja sam, a to dlatego, że skutki mojego złego działania spadną przede wszystkim na mnie. Owszem, swoim działaniem krzywdzimy innych, ale głównie siebie. Ekskomunikujemy siebie z ludzkich społeczności, a tym samym ze wspólnoty z Bogiem. Tracimy własne miejsce wśród ludzi, jednocześnie próbujemy oderwać się od Boga.
A ponieważ oderwać się od Boga niepodobna, dlatego miłość Boga do nas staje się dla nas udręką. Mówiąc wprost – piekłem. Rozpinamy siebie między Bogiem, który wyciąga do nas ręce na ratunek, i ułudą, jaką jest nasz wymarzony świat. Świat piękny, bo przykrojony do naszych możliwości, a nawet odrobinę poniżej. Mówiąc inaczej, odpychamy Boga, jako że jawi się On nam jako wróg naszego szczęścia.
Nie zawsze jednak to odpychanie Boga jest zajęciem bezbożnym. Może być ono wyrazem pobożności. Wciąż przecież istnieją cudzy bogowie, istnieją, a nawet się mnożą. Bogowie zmyśleni, choć noszący imię Boga Biblii. Czasami niełatwo odróżnić Boga od boga.
* * *
Najłatwiej jest mówić o przebaczeniu, gdy oczekuje się go od innych, a nie od siebie. W latach osiemdziesiątych poprzedniego wieku był taki rzecznik prasowy rządu, który napominał prześladowanych przez tenże rząd katolików, że nie nastawiają drugiego policzka, a przeciwnie, organizują opór. Łatwo też domagać się przebaczenia dla krzywdziciela, gdy samemu stoi się z boku. Natomiast, gdy jest się skrzywdzonym, przebaczać jest niezmiernie trudno. Przykład: zawiedziona miłość.
Przebaczać innym jest trudno, szczególnie, gdy ktoś zawodzi nas już po raz kolejny. Z drugiej jednak strony – czy sami upadając nie oczekujemy tego od Boga?
Waclaw Oszajca to albo:
1) agent sil zydomasonskich umocowanych w Kosciele Rzymskokatolickim poprzez Sobor Vaticanum II,
2) pozyteczny idiota,
3) zaslepiony i błądzący w falszywych, rozmytych pseudonauczaniach – herezjach egzekutorow Soboru Vaticanum, rozesłanych w świat w roku 1965 przez Pawła VI.
Z uwagi na koniecznosc stosowania milosierdzia wobec bliznich w dalszych rozwazaniach przyjmujemy łagodny wariant – nr 3.
Zwrócmy uwagę, iż WSZYSTKIE dokumenty – “owoce” Soboru są pełne herezji, z których największą i najbardziej popularną jest EKUMENIZM – ale to inny temat.
Dowody na blądzenie Jezuity:
Cytat:
“Wszyscy, ktorzy probuja zamknac nasza tozsamosc na Europe i swiat, nie wyczuwaja znakow czasu, nie odczytuja szansy i laski, jaka daje nam Bog przez inne kultury i religie”
Riposta: Boga nie ma w innych religiach. Bóg jest obecny tylko i wyłącznie w swietej religii katolickiej, która zalozył Jezus Chrystus w 33 roku A.D..
“Trzeba wyraznie powiedziec, ze Kazimierz Switon, a takze ojciec Rydzyk i redaktorzy “Naszego Dziennika” sa na bakier z nauka soboru watykanskiego II.”
Riposta: Sobór Vaticanum II przemienil (nie zniszczyl!) Kosciol Rzymskokatolicki na obraz odwiecznych wrogów Kosciola (masonerii), zniszczyl Msze Swieta rugując z użycia prawdziwą i wieczystą mszę świętą, zmieniając ryty sakramentów i szerząc herezje w oficjalnych dokumentach. Każdy kto przyjmuje “nauki” Soboru V2, jednocześnie odrzuca CALOSC wczesniejszego, niemalze 2-tysiecznego nauczania KRK, w szczegolnosci Dogmatami Wiary Katolickiej (ktorych jest 252). Nauczania promotorow Soboru V2 (JP2, B16) a nauczania tradycyjne następców Chrystusa STOJA ZE SOBA W JAWNEJ SPRZECZNOSCI.
Wniosek:
Waclaw Oszajca jest heretykiem, który modli się nie do tego Boga, do którego uważa że się modli.
…oby wiecej tak odwaznych ludzi bylo w kosciele a byc moze kosciol nie bylby instytucja.To czlowiek,ktory swoja madrosc przeklada nad berla i trony.
Gdyby nie Ojciec Oszajca to o czym byscie mowili i pisali tylko go podziwiac
Ojca Oszajcę znam osobiście i bardzo szanuję. To jeden z najmądrzejszych księży.Rozumie wagę Soboru WatykańskiegoII. Rozumie wagę ekumenizmu, przyszłości naszej wiary. Oby więcej takich ludzi i takich księży w kościele, mądrych, odważnych, samodzielnie myślących.
Szkoda, ze wśród pasterzy polskiego Kościoła jest tak wielu ludzi tkwiących w skostniałych, średniowiecznych poglądach i autorytatywnie narzucających swój sposób myślenia “owieczkom”. Kapłan myślący, otwarty na świat i potrafiący wskazywać wiernym jak żyć w dzisiejszym świecie, jak Ojciec Oszajca, to niestety chlubny wyjątek. Pozdrawiam Ojca i wszystkich piszących i czytających te komentarze
Ksiądz ‘odrzucil mnie już 4 razy,ale jesli Bog przebacza 77 razy….
proponuję więc realizację-zacznijmy od rozmowy w mym domu, niedaleko, w weielorakim sensie, lub przyjdę o lasce na Rakowiecka
i Proponuję przedruk ew. ww lub rozwiniętego dialogu w “D&U,I zapraszam ‘ze wszystkim’ na konferencję o Kolakowskim i dramatycznej sytuacji, postaram się wyslać program za 1 godz
Idżmy,choć częściowo wspolnie,choć w dialogu,w imię Tego, ktory dżwignął świat i w tym nawet dla mnie-jest ..swięty
JKuczynski
Ludzie, którzy wyprzedzają swoją epokę często spotykają się z niezrozumieniem. Taka sytuacja dotyczy o. Oszajcy, który swoimi słowami zmusza nas do myślenia i wychodzenia poza schematy. Nie wszystkim to odpowiada, wolą tkwić na znanym i bezpiecznym gruncie i dlatego ostro reagują.
Świetny tekst! Zwłaszcza fragment o tym, że miłość Boga staje się dla nas udręką. Dziękuję za niego!