To nie była rozmowa o seksie. Tematem było ciało, a seks przy okazji. I dlatego, że temat był zbyt słabo sprecyzowany, rozmowa była mdła: o wszystkim i o niczym. Było trochę o odchudzaniu, o niezgodzie na starzenie się, o dyscyplinie, której poddawane jest ciało w imię podtrzymania nakazanego medialnie wizerunku, i wreszcie o seksie. Każdy z panelistów rzucał w publiczność garść informacji (momentami ciekawych), ale pozostali do tego przeważnie nie nawiązywali, więc była to seria monologów raczej aniżeli rozmowa.

Uderzyło mnie, że Artur Sporniak, jako jedyny w tym gronie optymista, podkreślał swoją radość z tego, że żyje w tych a nie przeszłych czasach. Mówił, ze czuje się wyzwolony, zaopatrzony w wiedzę konieczną do tego, żeby mieć radość z seksu, czego przodkowie – jego zdaniem – nie mieli okazji w takim stopniu doświadczyć.

I okazało się, że według p. dr Małgorzaty Jacyno, ulegał złudzeniu. Parokrotnie usiłowała p. Sporniaka przekonać, że po prostu nie zauważa swojego zniewolenia i tylko wydaje mu się, że jest się z czego cieszyć. To swoją drogą ciekawy problem: czy jeśli myślę i czuję, że jestem wolna i szczęśliwa, to tak jest, czy też jakiś specjalista od spraw społecznych lub psychicznych oglądający moje nastawienia z metapoziomu swojej dyscypliny ma prawo to zakwestionować? Słowem, czy poczucie szczęścia da się zobiektywizować? Osobiście wątpię i instynktownie bronię tego, co o sobie myśli p. Sporniak.

Tym bardziej, że gdyby chcieć poddać się wizjom p. Jacyno, trzeba by uznać to, co wieszczyła na podstawie swoich badań socjologicznych: że następną wojną światową (a twierdziła, że na pewno będzie III- cia, bo przecież, jeśli były dwie, to i trzecia jest nieunikniona) będzie wojna kobiet z mężczyznami. Szalony pomysł. Żeby tak twierdzić trzeba nie mieć synów, mężów, ojców. Gdyby ktoś wykonał na swoim zdrowym rozsądku gwałt i uwierzył w perspektywę roztaczaną przez panią socjolog, musiałby zdębieć na końcu spotkania, kiedy obwieściła, że wierzy w zwycięstwo miłości. Czyżby nagle zapomniała o socjologii i odwołała się do własnego zdrowego rozsądku?

Widząc wśród rozmówców jezuitę, byłam bardzo ciekawa, czy w ramach przeciwwagi dla dyskusji o powszechnym rozpasaniu seksualnym, utracie miary w poszukiwaniu coraz to nowych i ekstremalnych doświadczeń, nie powie kilku słów na temat seksualnej powściągliwości. Jej sensu i roli w całokształcie procesu rozwoju człowieka. Ale niestety nic na ten temat nie usłyszałam a zabrakło mi odwagi, aby zapytać.