Słowa pewnych ludzi mają moc zmieniania życia innych. Dzieje się tak, kiedy mówią prawdę i kiedy umieją słowa kierować do serc, na glebę prawdy spragnioną. Czasem spotykamy takich ludzi. Później nie da się już świata traktować tak samo.

Zapoznałam się z postacią Martina Lutra. A później długo myślałam, co w nim jest takie pociągające. W sporze z Rzymem, kiedy sprawy przybierały coraz gorszy obrót, zakonni współbracia, słuchacze kazań i wykładów, trzymali jego stronę. Poszli za nim. Czy był rewolucjonistą, hipnotyzerem tłumów, czy mamił obietnicami prostego życia? Nie można wyciągnąć takich wniosków. Zwłaszcza, że Luter żył według tego, co głosił. Swoim życiem zilustrował “dobrą nowinę”.

Był dobrze wykształcony. Jego wiedzę docenili przełożeni powierzając mu wykłady z pisma zanim jeszcze został doktorem teologii. W życiu duchowym towarzyszył mu niepokój, pokusa smutku. Wiarę przeżywał w bardzo osobisty sposób. Zgłębiał Pismo i studiował Ojców. Efektem było wypracowanie własnej teologii, która nie wykraczała poza ramy katolickiej, choć w pewnych okresach Luter nie ustrzegł się błędów.

Miał odwagę głośno mówić o nadużyciach, o kłamstwie, o złu, które widział w Kościele. Dziś też wielu pokrzykuje. Tylko że nie wystarczy mówić, co się mi nie podoba bądź czego sobie życzę by uległo zmianie. Luter ukształtował swoje poglądy w oparciu o wykład wiary katoliciej, Pismo święte i osobistą relację z Chrystusem. Dostrzegł, że życie ludzi należących do Kościoła nie zgadza się z nauką Chrystusa. Chciał odnowić Kościół. Jednak przywiązanie wielu hierarchów do błędu było na tyle mocne, że chciano by Luter milczał. Nie zamilkł. Stał się Reformatorem, bo pozostał wierny sobie; zaufał sobie, nawet za cenę negacji autorytetu papieża. Ale to za mało. Luter odnalazł Prawdę i to jej był wierny.