Mają prawo do przekonania, że tradycyjnie pojmowana męskość i kobiecość jest lepsza. Ale nieuczciwe jest mieszanie tego z duchowością. Bo takie książki, jak np. dziełka Eldredge’a sugerują między wierszami, że nie można być człowiekiem duchowym, jeśli się nie zachowuje “po męsku”, “po kobiecemu” tak, jak życzy sobie tego autor.

Czemu to ma służyć? Ja zauważam, że tam, gdzie w duszpasterstwie i poradnictwie duchowym mieszane są zagadnienia z półki kultura z zagadnieniami z półki duchowość – tam prędzej czy później wyłazi sankcja grzechu. Zachowuj się wg naszego modelu kulturowego, bo inaczej to grzech, a co najmniej brak duchowości, brak realizacji “swojego” powołania. Czyli nielojalność wobec “Boga” i jego “zamysłów” (celowo piszę w cudzysłowiu).

Jest to nieuczciwe, bo w ten sposób duszpasterze, doradcy duchowi narzucają ludziom sprawy drugorzędne jako takie, na których Panu Bogu strasznie zależy i które są obwarowane sankcjami.

Ale po co to? Nie znajduję innego wytłumaczenia, jak rodzaj poczucia władzy. Choć nie wiem po co ona komu.