Podobnie jest z zawierzeniem i z zaufaniem. Owszem, mogę z czystym sumieniem i pewnością powiedzieć, że wierzę Chrystusowi, wierzę w Chrystusa, ale już z taką samą pewnością nie mogę powiedzieć, że myślę i postępuję tak jak On. Owszem, staram się, ale wciąż napotykam trudności. Pomiędzy mną a Bogiem, podobnie jak między mną i każdym innym człowiekiem, jest zawsze jakieś medium, jakiś pośrednik. Nie mając więc bezpośredniego dostępu do siebie nawzajem, jesteśmy skazani na domysł, a więc i na błądzenie. Dlatego chrześcijanina, jak pisze Tomas Halik, wcale nie przerażają wątpliwości i trudności, przeciwnie, sprawiają one, że wzajemne poznanie, a co za tym idzie zaufanie i zakochanie, może się rozwijać. Natomiast największym wrogiem rozwoju tych więzów jest tzw. wiara mocna, niewzruszona, która wie, że wie już wszystko, ale niestety, nic ponad to. Płaczący Piotr i drugi Apostoł, Juda z Iskariotu oddający pieniądze są najlepszymi dowodami na to, że nawet upadek, nie mówię zdrada czy grzech, bo tego nie wiem, służą dobrze wzajemnemu poznaniu i zaufaniu.