Od najbliższej niedzieli 29.11 do 31.01.2010 w Muzeum Kresów w Lubaczowie prezentowana będzie wystawa ”Oblicza Ikony” .  Wystawa stanowi połączenie tradycji i historii ze współczesnym, ale opierającym się na kanonie, spojrzeniem na ikonę. Historyczna część ekspozycji pochodzi ze zbiorów Muzeum. Autorami ikon współczesnych są uczestnicy grupy Droga Ikony.  

Serdecznie zapraszam w imieniu wystawiających, więc również własnym. Pragniemy podzielić się naszym doświadczeniem ikony, owocami naszych rąk, modlitwy, kontemplacji.

Uroczyste otwarcie Wystawy odbędzie się o godzinie 11, 29 listopada w Muzeum Kresów w Lubaczowie, przy ul. Sobieskiego 4.

Bynajmniej nie chcę wywołać kolejnej jałowej dyskusji. Kiedy jednak podesłano mi link do tego nagrania, pomyślałam, że oto można usłyszeć głos “drugiej strony” w ogólnoświatowej debacie nad aborcją. Argumenty mówiące o prawie kobiet do decydowania o życiu lub śmierci ich dzieci bazują na emocjach; odwołują się do wolności, do prawa o samodecydowaniu o sobie.
To wideo jest również bardzo emocjonalne i również odwołuje się do podstawowych praw człowieka: do zdrowia, do godności, wolności wyboru. I do życia… (hmm..! ale to przecież takie oczywiste!)

Kiedy wojna o krzyże stanie się tematem kolejnego polskiego sporu ideologiczno-politycznego, zdewaluujemy symbol, którego połowa dyskutantów tak mocno broni.

Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu orzekł niedawno, że wieszanie krzyży w klasach szkolnych to naruszenie prawa rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami oraz wolności religijnej uczniów. Orzeczenie to ETPC wydał w sprawie mieszkającej we Włoszech Finki, która od 2002 r. bezskutecznie próbowała w sądach włoskich dochodzić prawa do wychowania dzieci zgodnie z przekonaniami – ateistycznymi.

Wyrok Trybunału nie wiąże wszystkich krajów-członków Rady Europy (nie Unii Europejskiej), ale jest sygnałem dla tych, w których może zaistnieć problem podobny do włoskiego. Na przykład dla Polski, w której krzyż jest w szkołach obecny. Według interpretacji ETPC stanowi to naruszenie europejskiej konwencji praw człowieka.

czytaj dalej »

Karol Samsel jest poetą młodym, ale i doświadczonym; w pisaniu wierszy ćwiczył się od dzieciństwa. Wydał do tej pory trzy zbiory: “Labirynt znikomości” (2003), “Czas teodycei” (2007) i “Manetekefar”, które ukazało się w tym roku nakładem wydawnictwa “Nowy Świat”. K.S. należy do tych autorów, którzy odważnie publikują swoje wiersze na biężąco, co znaczy, że nie czekają, aż się “przedmiot świeży jak figa ucukruje, jak tytuń uleży”; tym samym pozwalają śledzić ewolucję ich twórczości.

“Manetekefar” to tomik refleksyjny, naznaczony niepokojem codzienności i niepokojem metafizycznym. Autor zdaje się przemawiać głosem rozczarowanego idealisty, który z trudem powściąga swój bunt przeciw złu. Szuka sposobów ocalenia piękna, którego zaznał w dzieciństwie; takim sposobem są zaklęcia – przywilej niepewnej władzy duchowej poety, jak w wierszu “Wilno ’32″:

(…)
życie nigdy nie umiera śmierć nie żyje
powtarzał vogel do żony
w tamte dni które przypominały
strukturę kryształu odbitą na tafcie

ale o tym cicho sza
przed nim kilka lat życia
niech wieje ciepły
południowy wiatr

W wierszach z “Manetekefar” można się domyślać wyczekiwania na boską ingerencję, bo człowiekowi, który walczy o dobro, brakuje siły albo zrozumienia ze strony innych ludzi. Z upływem czasu ogarnia go bezradność; w dzieciństwie – świat jest w sam raz, jego granica blisko; czyż nie ma Boga tuż za tą granicą? Ale człowiek dorasta, granice się oddalają i pozostaje samotność.

Zostawiam na “Blogu Powszechnym” tych kilka notatek na marginesie zbioru “Manetekefar”, a zainteresowanym polecam wieczór promocyjny tomu Karola Samsela, w najbliższy wtorek, 17 listopada br., o godz. 17.00 w warszawskim Klubie Księgarza (Rynek Starego Miasta 22/24).

W numerze jedenastym “Przeglądu Powszechnego” możemy przeczytać dużo ciekawych rzeczy o zapomnianych mniejszościach, które od wieków zamieszkują polską ziemię. To naprawdę wyjątkowa okazja do spotkania z grupami etnicznymi, wyznaniowymi i narodowymi, o których niewiele wiemy. Są wśród nich: Ormianie, Karaimi, Bojkowie i Łemkowie, Staroobrzędowcy i Tatarzy. Jak mówi  w wywiadzie z Mają Jaszewską Krzysztof Czyżewski, dyrektor ośrodka “Pogranicze” w Sejnach: “Mniejszości są niezbędne dla zdrowia psychicznego, bogactwa kulturowego i żywotności społecznej. Dodaje ponadto: “powinniśmy bić na alarm i robić wszystko, aby okruchy żywej tradycji staroobrzędowców, Tatarów, Karaimów i innych mniejszości, jakie jeszcze pozostały, pomóc zachować w żywej formie”. Inny to wielka szansa dla każdego z nas na lepsze poznanie i zrozumienie siebie.

W Dzień Zaduszny pochylamy się nad tajemnicą śmierci. Współczesna kultura robi wiele, aby oddalić ten temat i nie burzyć dobrego samopoczucia. Wiadomo, że śmierć przeraża i budzi lęk, a my nosimy w sobie pragnienie życia, które się nie kończy. Czy mogło by ono pozostać niezaspokojone? Trzeba jasno powiedzieć, że jeżeli śmierć nie ma sensu, nie ma sensu również życie. Na nic nie przydadzą się fotografie i wspomnienia, cz też inne wyrazy utrwalonej pamięci, skoro nas nie będzie. Chociaż tego lęku nie możemy wyeliminować nawet mocnymi środkami uspokajającymi, to możemy go przezwyciężać wiarą, nadzieją i miłością. One nie mogą opierać się jedynie na wzniosłych hasłach. Muszą być realne tak, jak zagrożenie, które przed nami staje. Bez wielkanocnego poranka nie bylibyśmy w stanie za nimi pójść. Zostaliśmy poprzez zmartwychwstanie Chrystusa ostatecznie wyrwani z objęć śmierci. Od tego momentu umieramy po to, aby otrzymać coś, czego byśmy sobie sami nie byli w stanie dać.

Strzeliły nam dwa lata:)

Dzień Wszystkich Świętych jest świętem wszystkich nieoficjalnych świętych. Tych niewyniesionych  na ołtarze przez Kościół, ale wyniesionych do nieba przez Boga. Ich pełna lista znana jest tylko Jemu. W Dzień Wszystkich Świętych układamy prywatne litanie Świętych, którzy żyli wśród nas i zostawili w naszym życiu ślad. Każdy wpisuje do swojej litanii wciąż nowe imiona, bliskich, kochanych osób. Mamy pewność, że to nie tyle oni potrzebują naszej modlitwy, ale odwrotnie, my możemy prosić ich o pomoc. I wierzymy, że spotkamy się z nim kiedyś w domu Ojca.