Comments on: Wolność z wyboru

By: Małgorzata

Małgorzata — Sat, 26 Jun 2010 05:07:19 +0000

Nie znam planu Boga. Mam świadomość, że cokolwiek mówię na temat Boga, w tym Jego planów, jest kwestią wiary a nie wiedzy. Ale faktycznie, nie zaznaczyłam tego wyraźnie i dałam się przyłapać na nieuprawnionym skrócie.
Co do tego, czy jesteśmy całkiem wolni czy nie: jesteśmy wolni w takim zakresie, na jaki pozwala nam nasze ograniczenie. I jest tak, że ktoś, kto zauważy własne ograniczenie (mimo tego, że jest to oczywiste, to często zajmuje długie lata) może się buntować i biadolić, że jest ograniczony a w tym również, że jego wolność jest ograniczona. Odmienną postawą jest akceptacja swojego stanu ograniczenia i zauważenie, że jako istota ograniczona mam dane cudowne rzeczy. Na przykład, umiem kochać, zachwycać się, mam do dyspozycji czas, świat, kolory, zapachy. Wśród tych bogactw mogę codziennie kroczyć i posuwać się w kierunku tego Wszystkiego, co kocham. To jest wolność, której żadne ograniczenie nie jest w stanie ograniczyć. Tak sądzę.

By: Marian

Marian — Thu, 24 Jun 2010 20:19:49 +0000

Witaj Małgosiu,
Jestem oczarowany faktem, że odpowiedziałaś na moją zaczepkę.
Skąd znasz plan Boga?
Uważam, że jesteśmy niewolni, ponieważ mamy co najmniej obowiązek wychownia dzieci i pogrzebania rodziców.
Nawet jeśli poza tym nie mamy żadnych innych zobowiązań, to i tak, w związku z tym, wolni całkiem, ani na prawdę, nie jesteśmy.
Wiara w wolność jednak może być ogromnie ważna.

Pozdrawiam Cię pięknie,

Marian

By: Małgorzata

Małgorzata — Mon, 21 Jun 2010 20:21:01 +0000

Marianku, zaiste, miło, że mnie odwiedziłeś.
Polemizowałbym jednak. Myślę, że każdy może być wolny. Co więcej, każdy został stworzony jako wolny. Taki był, jest i będzie plan Boga. Sęk w tym, że człowiek w to nie wierzy i tym samym sam sobie odbiera wolność. Ale na szczęście nie dotyczy to wszystkich. Pozdrawiam Cię serdecznie.

By: Marian

Marian — Mon, 21 Jun 2010 19:44:53 +0000

Witaj Małgosiu,
Miło zobaczyć Cię w Internecie.
Myślę, że nikt nie jest wolny.
Pozdrawiam Cię pięknie.

By: jarek

jarek — Sun, 31 Jan 2010 07:01:22 +0000

W kazdym razie tym razem juz nie mam uwag. Zgadzam sie z Toba :-)

By: Andrzej

Andrzej — Fri, 29 Jan 2010 19:00:52 +0000

@Jarek

Oczywiście użyłem pewnego skrótu. Jakbym miał wymieniać po kolei o jakie rzeczy mi chodzi, to by kilku ekranów nie starczyło. Może rozwinę odrobinę myśl.

Bóg jest dosyć “wydajną istotą”. Do opisania całego prawa i zasad, zgodnie z którymi powinien żyć człowiek wystarczyło Mu 10 przykazań. Judaizm, a następnie chrześcijaństwo zdążyło z tych 10 przykazań zrobić dziesiątki tysięcy stron przepisów, zakazów i nakazów. Jednych mniej, drugich bardziej sensownych, a istota rzeczy (te 10 przykazań), pozostaje niezmienna. Dlatego chciałbym, aby mniej w Kościele poświęcać czasu na przepisy, kłótnie teologiczne które nie mają najmniejszego znaczenia dla przeciętnego chrześcijanina a zająć się tym co najważniejsze – kształtowaniem duchowym chrześcijanina.

W styczniowym numerze Przeglądu Powszechnego jest świetna dyskusja, jakich księży potrzebujemy w XXI wieku. Postaram się odnieść postem na blogu w weekend do tych tekstów, bo choć z większością się zgadzam, to jedna wypowiedź mnie trochę niepokoi. Ale, ad rem, teksty te świetnie wskazują, że Kościół trochę za bardzo siedzi we własnym sosie, a czerpiąc z doskonałej metafory Mikołaja Foksa, księża Kościół (w tym świeckich) zaślubiają i winni są iść razem z nimi, a nie patrzeć na nich z urzędniczej wysokości.

Mam nadzieję, że dostatecznie sprecyzowałem co miałem na myśli ;-).

By: jarek

jarek — Thu, 28 Jan 2010 21:05:38 +0000

Z tym jest mi sie bardzo trudno zgodzic, musze przyznac. Rzecz pierwsza, i najbardziej zasadnicza, to to, ze doprawdy nie wiem jak rozdzielic ‘rozwoj duchowy’ od ‘spraw przyziemnych’. Czlowiek jest psychofizyczna jednoscia a ‘sprawy przyziemne’… No coz, wystarczy wziac do reki Pismo Swiete. Jest ono pelne ‘przyziemnych spraw’. Jego ‘bohaterowie’ nie sa w zaden specjalny sposob ‘uduchowieni’ i zajmuja ich najbardziej ‘przyziemne’ rzeczy pod sloncem. I jakos – przez ten ogrom ‘przyziemnych spraw’ – Pan Bog przetyka swoja nic. Czyni z nich rzeczy wazne, przemienia je, nadaje im sens, albo moze pomaga odkryc sens w nich zawarty. Jesli Kosciol ma ‘wyjsc z kregu swoich’, sila rzeczy musi wejsc w sprawy jak najbardziej ‘przyziemne’, codzienne. W te ludzka wolnosc wlasnie: darowana, zdobywana, uzywana, naduzywana… Powiedziec ‘stary, co robisz?’ oznacza w koncu rowniez zajecie sie bardzo przyziemnymi rzeczami.

By: Andrzej

Andrzej — Thu, 28 Jan 2010 12:53:41 +0000

@Małgorzata

Jakby nie patrzeć, żyjemy w odduchowionych czasach. Ale nie martwię się jakoś specjalnie o przyszłość. Od czasów nowożytnych mamy okresy “rozumu” i “wiary”. Myślę, że kiedyś znajdziemy złoty środek.

Trzeba robić swoje, zwracać na to uwagę, Kościół musi skupić się bardziej na rozwoju duchowym, mniej na sprawach przepisów i spraw przyziemnych. Czasami trzeba odejść od Kościoła, żeby go znaleźć i Kościół powinien zrobić to samo, wyjść trochę z tego kręgu niedzielnych mszy i kolędy, obracania się wokół “swoich”, a sięgnąć po tych co już z Kościoła zrezygnowali, ale jednak czegoś im brakuje. Dotyczy to głównie księży, ale również świeckich, którzy obserwują to wszystko bardziej z bliska, może czasami warto powiedzieć “stary, co robisz?”

By: Małgorzata

Małgorzata — Thu, 28 Jan 2010 12:28:35 +0000

@ Andrzej
tak masz rację zalewają nas niepotrzebne towary i trudno się jest oprzeć pragnieniu ich posiadania, bo wmawia się nam, że świadczą o naszej wartości i po chwili sami w to wierzymy i w dodatku według tego oceniamy wartość innych. Tak niestety było od zawsze. (Jarek dobrze zauważył, że zachłanność wiąże się trochę z uprzednią deprywacją, ale byłoby zbyt pięknie, gdyby o to wstępne nasycenie tylko chodziło. Faktem jest, że nie ma nasycenia, żeby nie wiem ile się skonsumowało, zawsze chce się więcej).
Ale nowe i jeszcze bardziej uderzające dla mnie jest to, że zmianę, o której sami decydujemy, zaczęliśmy uważać za wartość. Bogaty, a takim chciałby być każdy, wymienia jak rękawiczki takie rzeczy jak: wygląd fizyczny,kraj zamieszkania, klimat,w którym decyduje się żyć, język, którym mówi, religię, zawód, miejsce pracy, dom, rodzinę. Wyborowi podlega czas urodzenia dziecka, jego płeć, nawet brzuch, w którym ma przeżyć życie płodowe, własna płeć, moment śmierci. Nie mówiąc o tak trywialnych wyborach jak żona czy przyjaciele. A w rezultacie, czy o to chodzi? czy to jest takie fajne? czy też od tych ciągłych zmian poza zawrotem głowy i traceniem poczucia przynależności, więzi i wręcz tożsamości coś naprawdę zyskujemy?

By: jarek

jarek — Wed, 27 Jan 2010 18:36:35 +0000

Zbiorowa podswiadomosc jednak? Wspomnienie przechodzace z pokolenia na pokolenie, w formie nieswiadomego leku?