Ks. Jacek wyżej słusznie zwraca uwagę na internetowe fora jezuitów. To nie są fora. Tam się tylko zadaje pytanie autorytetowi i wysłuchuje jedynie słusznej odpowiedzi. Tak są od początku zaprojektowane, również funkcjonalnie. To się powoli sypie, aż się całkiem sypnie. Mało kto chce korzystać z takich serwisów.

Jacek,
nie szukam winy za brak dyskusji po stronie jezuitów, ale pewnie coś w tym jest, zwłaszcza że zdajecie się być w ciągłym ruchu, szkoły, sprawowane funkcje, co utrudnia zaangażowanie w jednym miejscu; ale to obserwacja z zewnątrz.
Wydaje mi się, że w jakimś sensie kłopot jest też technologiczny, dużo rozmów przeniosło się na Facebooka, blogi są mniej dynamiczne. Ale może to takie gadanie i trzeba się po prostu wziąć do roboty.

Małgorzata,
tak, odżegnuję się od ewangelizowania, chcę rozmawiać niekoniecznie o wierze; czasem podzielić się wątpliwościami w wątkach dotyczących wiary, choć niezbyt wylewnie; nie jestem jezuitą, ale PP zajmuje się sprawami społeczno-kulturalnymi, co mi odpowiada. Wśród TJ spotkałem dobrych ludzi. Dlatego trochę się koło nich kręcę.
Pozdrawiam

Zgoda, ale skoro jest to blog przyjaciół PP i jednocześnie funkcjonuje jakoś przy akceptacji i wsparciu SJ, to w sposób naturalny oczekuje się tutaj również i ich głosu. Inaczej, to czy duża byłaby różnica gdybyśmy założyli BP zupełnie poza Rhetosem? :)

Możemy trzymać się wersji, że to blog świeckich, których zainteresowania oscylują gdzieś przy linii PP, ale czy to przypadkiem trochę nie zubaża naszego przedsięwzięcia?

Mało ostatnio piszemy – inaczej niż na początku, dwa i pół roku temu. Wtedy musieliśmy się powstrzymywać, by nie publikować za dużo, a dziś? zapominamy? nie czujemy tego? myślimy, wyczerpała się formuła? Może niech każdy odpowie za siebie.

Ja chciałbym kilka rzeczy wyjaśnić.
Piszesz: ”postanowiłam dać wyraz rozczarowaniu. Cóż to za rozczarowanie? Przede wszystkim dotyczy ono Was, Ojcowie Jezuici. Nie ma Was tu. Gdzie jesteście? Do jakich mysich dziurek pochowaliście się? Co w nich robicie? Dlaczego nie rozmawiacie z Waszymi owieczkami? Po co uczycie się co najmniej trzynaście lat? Żeby dumnie nosić głowy czy żeby tymi głowami służyć?”

Od początku istnienia BP był odrębny od Przeglądu Powszechnego. Kierunek rozczarowania jest zupełnie nietrafiony. Zawsze to podkreślaliśmy. Wymyśliłem BP po to, żeby stworzyć miejsce do rozmowy dla ludzi, którzy stawiają sobie podobne pytania jak ja – o sprawy społeczno-kulturalne, o Kościół, wiarę, politykę. Tym zajmuje się PP, tym interesują się jego czytelnicy, autorzy, czyli nasze środowisko. Zaczęliśmy rozmawiać o tym z Romkiem Swobodą SJ, który pisał wówczas komentarze polityczne w PP. Blog to był pomysł na to, by rozmawiać z naszymi przyjaciółmi – przyjaciółmi PP – a jednocześnie wyjść do osób, które PP nie znają, ale czytają blogi. I to się przez ponad roku udawało świetnie.

W czasie działania BP rzeczywiście mieliśmy tylko jedno spotkanie redakcyjne. Ale przecież w działalności internetowej to normalne. Osobiście jestem za spotkaniami, rozmowami, planowaniem itd., ale tak wyszło.

”Konkretnie chodzi mi o to, że nie wiadomo, o co w tym blogu chodzi. (…) na jedynym spotkaniu redakcyjnym, na jakim kiedykolwiek byłam (…) chwilę rozmawialiśmy. Spytałam, czy dobrze myślę, że twórcom bloga chodziło i chodzi o nową, nowoczesną, nienachlaną, światłą ewangelizację. (…) Hm…, pamiętam, że zdziwiłam się tym, co mi Twórcy Bloga odpowiedzieli. To zdziwienie w miarę upływu czasu pogłębia się”.

Nie pamiętam, co mówiliśmy, ale na pewno nie to, że chodzi nam o ewangelizowanie. Na BP miała odbywać ciekawa dyskusja o różnych sprawach. Z czasem okazało się – co właściwie nie dziwi – że najbardziej żarliwe rozmowy dotyczyły duchowości i seksu. Blog okazał się bardzo cenny, bo w tym miejscu spotykali się świeccy, wierzący, stawiający sobie ważne pytania, a w ich dyskusje włączali się czasem (albo je inspirowali) jezuici. Były to wyjątkowe, mądre i kulturalne spotkania.