Powodzenia! :)

Jej twórczość została zaprezentowana czytelnikom w pięciu zbiorkach poezji (“Erotica”, “Unisex”, “Tylko miłość”, “Psyche i eros”). Ostatni z nich “…Do kochania” miał swoją premierę w lutym tego roku. Jola Nova w swoich wierszach zawsze dawała wyraz przekonaniu, że miłość jest najważniejsza. Również dziś, za o. Krąpcem głosi: Człowiek urodził się jako produkt miłości i istnieje w miłości i do miłości. Oto jej wczesny, bodaj sztandarowy wiersz:

Autorka jawi się jako kobieta czerpiąca i udzielająca ze swojej seksualności. Pełna namiętności i pasji w smakowaniu życia i odkrywaniu jego tajemnic. Choć te tajemnice często okazują się mroczne i skrywają wiele bólu. To – kiedy coś się kończy, kiedy ktoś odchodzi…

Tu i tam

Tam w Niebie
Było nam
Gorąco
To nieprawda, że gorąco jest w piekle
Byłam
Tam i tu
Tu w piekle jest zimno

Jola Nova odkrywa tajemnice serca kobiety, które pragnie, tęskni, cierpi, oszukuje, zapomina, pragnie zapomnieć. Kocha. Czyli wszystko znajome każdemu sercu, tyle, że niewypowiadane. A ona ubiera wszystko to w słowa i czyni intymną rzeczywistość serca: intersubiektywną.

Ja nie płaczę, oddycham… tuż po…

Ja nie płaczę
ani nie szlocham
ja tylko tak
głęboko oddycham

tuż po twoim odejściu

Głęboko oddycham,
właśnie po to
żeby nie płakać

tuż po twoim odejściu

Żeby usłyszeć,
że nie
umarłam…

Tuż po twoim odejściu

Oddycham głęboko,
żeby wypuścić z siebie
stare przyzwyczajenie

Tuż
po twoim…
odejściu.

I kiedyś następuje większa niż zazwyczaj zmiana. Odpowiednia różnica. Przemiana serca. Wyciszenie. Pragnienie miłości odnajduje swój sens w Bogu Jedynym.

Jeżeli Pan
Musnął cię chociaż raz
I zwróciłeś na to uwagę
Nie pociąga cię mrok
Nie smakuje ci grzech
Jak dawniej…

…a jeśli Pan
jeszcze raz cię dotknął
I poczułeś to mocno
Nie ogarnie cię mrok
Nie pociągnie cię grzech…
… bo nie może smakować śmierć

temu,
kto wybrał Życie.

To okres twórczości z końca 2005 roku. Nowy okres. Fascynacji absolutem i Bogiem bliskim. Rośnie zażyłość w tej międzyosobowej relacji. Także ufność i pokora ze strony Człowieka. Tych najnowszych wierszy jest w tomiku bardzo niewiele. Jest “…Do kochania” rozliczeniem z własną historią, spina przeszłość klamrą, pozwala ją zobaczyć z punktu “dziś”. A jakie jest dziś? Oto świeżutki i niepublikowany wiersz, za pozwoleniem Autorki:

Ponieważ w kwestii duchowości jestem zwolenniczką integracji ducha i ciała, spodziewam się wielkiej syntezy. A póki co, serdecznie zapraszam do zapoznania się bliżej z twórczością (mojej bliskiej) Joli Novej.

[AKTUALIZACJA]

Nie mogę się powstrzymać. Jeszcze to:

Dzisiaj inpiracje przeróżne. Trochę dające do myślenia, trochę zabawne, trochę sentymentalne. Na początek takie, co dają do myślenia.

W Republice Południowej Afryki w czasach Apartheidu żyło ponad 20 milionów ludzi, z czego uprzywilejowana, biała populacja (w liczebności ponad 4 milionów) posiadała na własność 87 proc. całej powierzchni państwa. Reszta, osiemnaście milionów, miała się zadowolić trzynastoma procentami. Ale to sucha statystyka. Projektanci związani z Apartheid Museum postawili sobie za zadanie uzmysłowić, jakie skutki ze sobą niosła ta oczywista niesprawiedliwość (click!).

Teraz coś z gatunku “zmieńmy świat”. Niedawno na łamach Gazety Wyborczej rozpoczęła się dyskusja na temat energetyki atomowej w Polsce. I tu problem, ekologiczne, czy nieekologiczne. Bezpieczne, czy niebezpieczne. Mówi się, że źródła odnawialne nie są w stanie zapewnić nam bezpieczeństwa energetycznego. A gdyby tak ustawić wielkie kolektory słoneczne na Saharze? W odpowiedniej skali zapewniłyby energię elektryczną dla całej Unii Europejskiej, a kraje Afryki Północnej zdobyłyby pieniądze na rozwój dzięki utrzymywaniu ich na własnym terytorium. Głupie? Brown i Sarkozy już przyklasnęli projektowi. Wciąż biegniemy za Europą. Kiedy w UE budowało się elektrownie jądrowe, u nas w grę wchodził wyłącznie węgiel. Kiedy kraje starej Unii odchodzą od energetyki jądrowej Polska dopiero rozpoczyna swoją dyskusję. Polska musi biec w tym samym peletonie co Wielka Brytania, Francja, czy Niemcy.

Na poważnie już było, zatem teraz na wesoło, bez specjalnego opisu. Hymn Radia Maryja, ole! :)

Kontynuując tematy rozrywkowe, zahaczamy jednocześnie o materię bliską każdemu obywatelowi Najjaśniejszej Rzeczpospolitej przebywającemu na terenach miejskich: psią kupę. Psia kupa nie jest sprzątana przez właścicieli z miliona różnych wyimaginowanych powodów, co dla mnie i wszystkich przechodniów w Warszawie robiących slalom pomiędzy psimi kupami na chodniku, jest bolesnym problemem. Może te przecudowne torebki zmienią ten stan rzeczy. Stworzone przez berlińskie studio JungeSchachtel, podpatrzone na serwisie The Dieline.

Odpoczęliśmy umysłowo od poważnych tematów, to czas do nich wrócić. Przemoc wśród nastolatków to problem. Ostatnie tragedie w Londynie dały do myślenia Brytyjczykom. Nam też powinny. Ten i poprzedni film znaleziony na 2up.

Końcówka, jak obiecałem, sentymentalna. Mamy 64. rocznicę Powstania Warszawskiego, więc w tematyce Warszawskiej, piosenka o mojej Warszawie:

Do promocji naszego kraju i kochanego m. st. Warszawy włodarze wciąż podchodzą jak pies do jeża. Na szczęście posiadamy w tym kraju jeszcze tych, którym się chce. W dzisiejszym odcinku Inspiracji, o promocji właśnie.

Pierwszy opisywany projekt to Commonwealth, czyli w luźnym tłumaczeniu “Rzeczpospolita”. Marketing serwisu dosyć marny skoro do tej pory na niego nie trafiłem, a trafiłem czystym przypadkiem. To projekt Biblioteki Narodowej opisujący (w dużej mierze dla obcokrajowców) zagadnienie wielokulturowości w I Rzeczpospolitej. Skutecznie walczy z obrazem nietolerancyjnych Polaków, który pojawia się tu i ówdzie. Projekt za pomocą kilkuminutowych, króciutkich filmików opisuje w jaki sposób kultura włoska, francuska, ruska, ormiańska, muzułmańska i żydowska wpływały przez wieki na Rzeczpospolitą. Są rzeczowe, ogóle i nie nudzą. Owszem, bardzo pobieżnie traktuje podejmowane zagadnienia, ale przecież nie o to chodzi, żeby biednego Hiszpana wgłębiać w złożoność relacji polsko-francuskich. Rodzynkiem są fotografie wysokiej rozdzielczości wybranych książek dla danej kultury. Obraz ma więcej detali niż moglibyśmy dostrzec gołym okiem – piękne. I to, co dla mnie w tym wypadku najważniejsze – cała strona jest fantastycznie zaprojektowana, a samo jej używanie jest wystarczającą przyjemnością. Polecam przejrzeć również dodatki.

http://www.commonwealth.pl

Drugi projekt to warszawska edycja use-it. Na czym to polega? Wejdź na stronę http://www.use-it-warsaw.pl/ wydrukuj mapkę, złóż i… jedź do Warszawy. W prosty sposób opisane zostało, że nie wolno chodzić z piwem po parku, gdzie można się dobrze zabawić wieczorem i które zabytki warto obejrzeć. Coś, co powinno być rozdawane w każdym pociągu i samolocie zmierzającym do Warszawy, niestety nie powstałoby, gdyby nie grupka młodych osób, którym się chciało. Przejrzyście, prosto, bez patosu. Lekkostrawne informacje pozwalające zwiedzić najciekawsze mejsca Warszawy. I znowu, co bardzo ważne, miło jest na tym zawiesić oko.

I na zakończenie cytat:

Gdziekolwiek jestem, a odwiedziłem już ponad sto krajów, zawsze powtarzam, że ludzkość musi zrobić wszystko, żeby zapewnić spokojną przyszłość naszym starszym braciom.

Jan Paweł II w rozmowie z rabinem Israelem Meir Lau.
Za: “Rzeczpospolita” 1 lipca 2008

Pracując w branży, w której pracuję, człowiek często musi wymyślać coś nowego, żeby nie zostać w tyle i czasami mnie to męczy. Męczy tak bardzo, że nic mi się czasami nie chce. Wtedy, żeby iść dalej jak królik Duracella trzeba się naładować. Ja baterię ładuję, oprócz uprawiania “nicnieróbstwa”, żywieniem się cudzym sukcesem. Kiedy czytam, że komuś się udało, że ktoś wpadł na niesamowity pomysł, coś osiągnął, to zachęca mnie to do dalszej pracy, w końcu też chcę być na Time 100 :).

I uwierzcie mi, lista Time 100 jest naprawdę niesamowita. Jest opisanych wiele ciekawych życiorysów ludzi, którzy naprawdę robią różnicę i faktycznie wpływają na ten świat, sprawiają, że jest lepszy. I w pewnym momencie trafiłem na sylwetkę Randy’ego Pauscha. Oto on:

Nie będę Wam opowiadał całej historii jego kariery naukowej, choroby itd. Przeczytajcie na stronie Time’a. Nie znałem gościa. Katie Couric, która podjęła się napisania paru słów o nim wspomniała, że wpłynął na ludzi za pomocą swojego “Ostatniego wykładu”, który zdobył dużą popularność na YouTube. W sumie nic o nim nie słyszałem, nie było to na żadnym Wykopie, czy blogu, który czytam, więc rozpocząłem poszukiwania. I to co znalazłem na oficjalnym kanale jego uczelni – Carnegie Mellon University – przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Facet, któremu powiedzieli, że za parę miesięcy umrze postanowił przekazać wszystko co w sobie ma najcenniejszego w swoim ostatnim wykładzie: radość, ufność w ludzi i odwagę. Wspaniała lekcja od człowieka, który zajął się “sprzedawaniem wiedzy”:

Podczas wykładu dowiedziałem się o projekcie Alice. Zajrzałem do Internetu i byłem bardzo pozytywnie zaskoczony. Jest to projekt, który wprowadza w przystępny sposób uczniów w świat programowania. Chodziłem w liceum do klasy o profilu informatycznym. Jakieś tam programowanie miałem, ale najważniejsza jest kadra, której brakuje. Na świecie wciąż brakuje programistów, a zwłaszcza tych, co z pasją uprawiają swój zawód. Jedną z przyczyn braku programistów upatruję w szkole. Matematyka jest wciąż źle nauczana, ludzie się jej po prostu boją, a wręcz chwalą ignorancją w tej materii. Z kolei na zajęciach z informatyki w szkole uczniowie wiedzą przewyższają nauczycieli, stoją w miejscu i się nie rozwijają. Jak wyglądałaby polska szkoła po wprowadzeniu programu Alice? Myślę, że zrobiłaby spory krok do przodu, czego jej z całego serca życzę.

Kolejną rzeczą, która mnie w ostatnich dniach zafascynowała jest rozwój technologii ekranów dotykowych. Jeff Han, który również znalazł się na tegorocznej liście Time 100, dwa lata temu przedstawił swój rewolucyjny wynalazek – Multitouch. Umożliwia on nie tylko sterowanie komputerem za pomocą dotyku, bo to już stare, ale pozwala na używanie w tym samym czasie wielu palców i wykonywanie gestów, które są zrozumiałe dla komputera. Dzisiaj założenia tego wynalazku są wykorzystywane w Microsoft Surface czy iPhone. Ale prawdziwa rewolucja w dziedzinie interfejsów może przyjść wraz z zaangażowaniem się w ten projekt środowiska OpenSource. Programiści z grupy NUI pracują właśnie nad open source’owym interfejsem dotykowym dla systemu Mac OS X. Zobaczcie sami, jakie nowe możliwości przed nami stoją:

Więcej o projekcie ~Lux

To najważniejsze inspiracje w tym tygodniu. Postaram się pisać w miarę cyklicznie. Jeżeli coś Was ostatnio zainspirowało, wrzucajcie to do komentarzy :-).