(fot. Agencja Gazeta)

W Warszawie pada…

Być może im jestem starszy, to zauważam że więcej zasłużonych osób odchodzi. Dziś znów. Śmierć niespodziewana, zwłaszcza w pięknym, mojżeszowym wieku.

Można się było z Profesorem Geremkiem nie zgadzać. Można było krytykować niektóre Jego posunięcia, zdarzenia w których brał udział. I wielu z tej możliwości korzystało. A On na zarzuty odpowiadał. Bo dyskusja to brzytwa Ockhama, która oczyści byty z wątpliwośći a zostawi to, co niewzruszalne. Jednak nie można przecenić wkładu Profesora w najnowszą historię Polski. Był On jednym z ojców tej Polski, nowoczesnej, otwartej, bez kompleksów. Nie widzę potrzeby pisania, kim był. Żadne słowa nie wyrażą tego, ile Jemu ten kraj zawdzięcza…

Polska bez Profesora Bronisława Geremka nie będzie silniejsza, ważniejsza i bardziej szanowana. Ta nowa, wolna, poniekąd osierocona Polska będzie musiała żyć dalej już bez Niego. Choć nie do końca. Wszystko, czego nas nauczył możemy dalej pożytkować dla dobra kraju i Europy. Pozostaje pamięć o Nim i Jego wskazówki. Umiejmy je czytać.

W Warszawie nadal pada…

Politycy PO chcą ukarać Janusza Palikota za wywiad dla POLSKI The Times, a mnie się wydaje, że należy mu się nagroda. Inaczej ze Zbigniewem Chlebowskiem, który paniczne „ratuje sytuację”: – Wywiad Palikota w dzienniku “Polska” w minioną sobotę jest absolutnie skandaliczny. Będę wnioskował o wyciągnięcie bardzo surowych sankcji w stosunku do posła Janusz Palikota. – Słowa szefa klubu PO ośmieszają partię, a nie jej pomagają. Czy Palikot powiedział coś, pod czym nie można by się podpisać?

czytaj dalej »

Powszechnik Tygodnia – Sławomir Sierakowski
Antypowszechnik – sprawa nominacji abp. Sławoja Leszka Głódzia na metropolitę gdańskiego

Tydzień zleciał bez fajerwerków. Gdy jednak przejrzy się prasę, jedno nazwisko przewija się ciągle – Sławomira Sierakowskiego. Dziennik, Gazeta Wyborcza, Polityka, Rzeczpospolita, wszyscy o Sierakowskim. Zapyta ktoś: czy to już powód, żeby go wychwalać? 188 dyskusji, seminariów, warsztatów, pokazów filmowych, 5 wystaw, 20 odczytów – wszystko to w działających w 12 miastach klubach Krytyki Politycznej Sierakowskiego w jednym 2007 r. Dodajmy działalność wydawniczą, stworzenie ważnego ośrodka myśli politycznej. Czy Sierakowskiego można nie doceniać? Sam patrzę z boku na te osiągnięcia. Nie zgadzam się z Tomaszem Wołkiem, który ruch ocenia jako anachroniczny. Myślę, że jest bardzo współczesny. Do tego bardzo modny w warszawce. Nie będę teraz krytykował – Krytyka Polityczna ma potencjał.

Łatwiej niestety wskazać, co w minionym tygodniu zasługuje na tytuł Antypowszechnika. To dyskusja o nominacji abp. Sławoja Leszka Głódzia na metropolitę gdańskiego. Bardziej sprawa niż konkretna osoba. Czy będziemy teraz mówić o opozycji Kościoła łagiewnickiego i toruńsko-gdańskiego? Awans jednego z patronów koalicji PiS-LPR-Samoobrona to rzecz mocno dyskusyjna. A i sposób jej komentowania niesmaczny. Z obu stron. Bo czy wypada osobie duchownej, ks. Jankowskiemu, mówić, że abp Głódź posprząta po abp. Gocłowskim? A byłemu prezydentowi Lechowi Wałęsie, że nominowanie Głódzia przyniesie nieszczęście?

(Na zdjęciach: Sławomir Sierakowski, fot. Piotr Guzik / AG; okładka kalendarzyka wydanego przez diecezję warszawsko-praską, której przewodzi abp Sławoj Leszek Głódź, fot. WYDAWNICTWO DIECEZJI WARSZAWSKO-PRASKIEJ)

Zdarzenia religijne i społeczno-kulturalne – takie, którymi interesują się „Przegląd Powszechny” i Blog Powszechny – ważne i błahe, cudowne i dramatyczne, przypadkowe, dziwne, historyczne występują w każdym tygodniu, mniej lub bardziej zapadając w naszej pamięci, powodując nasze reakcje czy reakcje opinii publicznej. Chciałbym na naszym blogu notować te z nich, które uważam za istotne: godne pochwały i uznania oraz te zasługujące na krytykę czy naganę. Pierwsze otrzymywałyby tytuł Powszechnika Tygodnia, drugie – Antypowszechnika. Zapraszam do dyskusji nad tymi subiektywnymi rankingami! Słowo się rzekło. Co na pierwszy ogień?

Powszechnik Tygodnia – prezydent Lech Kaczyński i premier Donald Tusk

Antypowszechnik Tygodnia – Anna Sobecka, posłanka PiS

W tym tygodniu sprawą pierwszej wagi była debata nad ratyfikacją traktatu lizbońskiego w Sejmie. Czy posłowie zdali egzamin? Im dłużej słuchało się przemówień kolejnych z nich, tym gorsze wrażenia; im większych słów używał poseł Karol Karski (PiS), tym bardziej utwierdzał obserwatorów w przekonaniu, że małym sprawom mają one służyć. Początkowo mówiło się, że traktat lizboński Polska może ratyfikować jako pierwsza. Przecież negocjował go rząd PiS. Kto miałby być zatem w parlamencie sceptyczny? Okazało się, że ta sama partia. Ceną za połknięcie skrajnie prawicowych partii przez Jarosława Kaczyńskiego okazała się radykalizacja poglądów w jego własnym obozie. Poziom debaty obniżył się. Na dno ją zaniosła (a może pukała od spodu) Anna Sobecka, mówiąc, że na termin głosowania wybrano „dzień urodzin Judasza”. W tej sytuacji postawa prezydenta i premiera zasługuje na szacunek. Zwykle skłóceni, w środę 2 kwietnia pomogli Sejmowi nie tylko przyjąć Lizbonę, ale przyjąć ją z twarzą.